ผมยืนอยู่กลางผู้คนที่วุ่นวายสับสนและเผลอนึกอะไรเล่นๆภายในใจ

"จะดีกว่าไหมถ้าผมอยู่บนโลกใบนี้คนเดียว"

"มันไม่ดีหรอก คนเราจะอยู่คนเดียวได้ไงเหงาตาย!" ผมบอกตัวเองและ ผมก็ชื่ออย่างนั้น

ทันใดนั้นความรู้สึกในใจก็แย้งขึ้นมาว่า

"แต่ตอนนี้กูก็อยู่ท่ามกลางคนมากมาย ไง๊กูเหงาสุดๆฟร่ะ?"

สรุป คือ ผมก็ยังสรุปอะไรๆ ไม่ได้ซักอย่าง ปล่อยความสงสัยอยู่อย่างนั้น

คนส่วนใหญ่ก็บอกว่ามนุษย์อยู่คนเดียวบนโลกไม่ได้หรอก

แต่ผมว่าน่ะ การเป็นสัตว์สังคมของมนุษย์นั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับการอยู่ตัวคนเดียวของผมแม้แต่นิด

การอยู่คนเดียวที่ผมว่า คือ เราอยู่บนโลกกับคนอื่นนี้แหละ แต่เราอยู่คนเดียวอยู่กับตัวเองเพียงหนึ่งเดียว

ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับเรา ทำในสิ่งที่อยาก ไม่ต้องแคร์คนอื่น ไม่มีเรื่องต้องปิดบังใคร ไม่ต้องทะเลาะกับใคร

ไม่ต้องโวยวาย ไม่ต้องร้อนใจ ไม่ต้องรอคอย ไม่ต้องเสียใจ มาถึงตอนนี้แล้ว ผมก็นึกถึงความสุขขึ้นมา

จะดีกว่าไหมถ้าไม่มีความสุข แน่ล่ะที่หลายคนนึกค้านในใจ

ผมเองก็นึกค้านเหมือนกันกับคุณ บ้ารึป่าว? เรื่องแบบนี้ ไม่เห็นน่าจะเอามาถาม!

ความสุขน่ะดีแน่นอน แต่การมีความสุขเป็นเรื่องไม่ง่ายนัก

หลายครั้งที่นึกถึงความสุขเก่าๆ แล้วเกิดทุกข์ขึ้นมา

หลายครั้งที่ไม่เป็นอย่างที่เคยเป็น เคยได้อย่างที่เคยได้ ความทุกข์ก็เกิดขึ้นมา

ความสุข ทำให้เราติดใจกับมัน

ถ้าไม่มีความสุขซะ อาจจะไม่มีความทุกข์เลยก็เป็นได้

ผมเกลียดความสุข

ความสุขทำให้ผมทุกข์ที่ต้องจากโลกใบนี้ไป

....................................................................

 

กลับมาจากพุเตย

ขณะยืนเงียบๆอยู่บนรถบัสก็ได้ความคิดที่จะเขียนอะไรประมาณนี้ขึ้นมา

 

.....................................................................

 

ไปลัลล๊าล่ะน้า........

เมื่อกลับมาพบกับความจริงว่งานเย๊อะเยอะ.........